907. hər gözəl şeyin niyə sonu olmur? axıra qədər sürünə biləcəyim bir xoşbəxtlik yolu necə tapa bilərəm özümə? niyə bu qədər sıxıcıdır xoşbəxtliklərimiz? niyə qucaqlamağa adam axtardığım yerdə sikim durur? görəsən məsələ nədədir. əgər sumqayıt gün keçdikcə daha da bərbad hala düşürsə bunun səbəbkarı kimdir? doğrunu nə bilirəm? əvvəlki kimi ulduzlara baxıb xəyal da qura biımirəm. damla damla göz yaşları da ata bilmirəm, divaralara baxıb fikirə də gedə bilmirəm. qışqırıb öz səsimlə tətmin də edə bilmirəm özümü? işığı hara tutsam qaranlıqdır? hərdən fikirləşirəm mənə dağ lazımdır, qaçıb getməkdirmi çıxış yolu? ya da bir ağac əkməkdirmi? iki addımımdan biri səhvdir, hərdən xoşbəxtliyi tapdığımı fikirləşirəm güclü fırtınalarda. yayda kölkə axtarırıq qışda günəş? niyə qəbul edə bilmirik bütün fəsilləri? əvvəl olsaydı gələcək adına xəyallar qurardım. yaş irəlilədikcə bunu da etmək olmur. bütün xəyallar təhqir kimi gəlir özümə. əvvəl problem yalnızlıq idisə indi yalqızlıqdır. hər əli açar tutan usta mı olur? daxil olduğumuz bütün rejimin tərsinə getməyimiz şərtdirmi? indi mən bu qədər şeyi yazanda xoşbəxtlikmi yaxın gəlir? bilmirəm bilmirəm bilmirəm? onu bilirəm ki, gəmisi olana nə xoşdur yeni dənizlər?